Pages

27 Ekim 2009 Salı

Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.

Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...

Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.

Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.

Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.

Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
öbür yanımız "otur" diyor.

"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.

Evlenmeler...
Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler...
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.

Misal ben...
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında,
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?

"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır;
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin,
Kendi imalatımız küfeler.

Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.

Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabii yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.
Gün içinde mesela...
Küçücük gitmeler yapabilsek.

Ne mümkün.
Sabah 9, akşam 18
Sonra başka mecburiyetler
Sıkışıp kaldık.
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli
Bu kadar ağır olmamalı.

Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı, bir ömür yani.
Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba.

Ben her bahar aşık olmam ama
Her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç,
Ama olsun... İstemek de güzel.

Can Yücel

Not:Elenciğim paylaşımın için teşekkürler.

7 yorum:

  1. Son günlerde o kadar çok okuyorum ki böyle yazılar,demek ki sandığım kadar yalnız değilmişim..

    YanıtlaSil
  2. ya bu kaçıp gitme, dur otur ikilemleri çok acayip gerçekten...

    YanıtlaSil
  3. Büyüksün Can Baba!
    Teşekkürler İkiz Bebek'cim:)

    YanıtlaSil
  4. üstadın önünde diz çökmek gerek çok ama çok doğru anımsattın yine sağol

    YanıtlaSil
  5. bildiğim ama unuttuğum bişeyi tekrar hatırlattığın için teşekkürler...

    YanıtlaSil
  6. dün gece önce şiir vardı programının konusuydu can yücel.rüştü asyalı ben en çok babamı sevdim şiirini bir okudu ki, bayıldım.onun için yıkıcı,başkaldıran dediler ama bakıyorum da sokağını bile terkedemeyecek kadar alışkanlıklarına mahkummuş aslında:))
    eh herbişeyin ömrü var işte:))istersen kargo yap bana yenilerim çıtlarını.çok selam.ikizlere öpücükler..

    YanıtlaSil

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...